De laatste dag in Agra (India) zijn we naar Agra Fort gegaan, naar de 'Baby Taj Mahal', Chini Ka roza (tombe) en naar een tuin waarbij je uitzicht hebt op de achterkant van de Taj Mahal! Je snapt het al.. er zijn heel veel mooie foto's gemaakt!
De volgende dag zijn we heeeel vroeg naar het treinstation gegaan en hebben we de trein genomen naar Jaipur. Natuurlijk werden we ook deze keer weer opgelicht met de treintickets.. het is ook altijd wat! Of veel te dure tickets of een stoel ipv beloofde slaapbank! Balen balen! Helaas konden we dus niet verder slapen op een bankje, maar moesten we hutjemutje zitten op een stoel!
Rond 10 uur aangekomen en met tuktuk naar hotel gegaan. Onze chauffeur had volgens mij nog niet zo veel ervaring aan het schokkerige rijden te voelen. Gassen, remmen, gassen, remmen.. ik werd in die 5 minuutjes zo ontzettend misselijk dat ik bang was dat ik over mijn nek ging!! Gelukkig duurde het ritje niet lang en konden we niet veel later inchecken in een heel mooi hotel! En na een paar minuutjes liggen voelde ik me weer kiplekker!;)
In Jaipur hebben we de Old City bezocht metde City Palace en een hele maffe 'tuin' met zonnewijzers en rare muren met bogen en trappen die niet klopten..Beetje Escher-achtig! Een hele vreemde plek dus!
We hebben allebei (ik reisde nog steeds samen met Lidewij) een hele mooie henna laten zetten op onze linkerhand, maar helaas was de henna iets te licht waardoor het er uiteindelijk lichtbruin/donkeroranje uitzag.
De volgende dag hebben we een reading gehad..We hebben een man bezocht die, gekleed in een witte doktersjas (hij nam het wel heel serieus!;)),een palmlezing gaf en een persoonlijk horoscoop maakte. Dat was wel heel bijzonder om mee te maken, vooral omdat hij bij mij heel veel dingen vertelde die klopten! Hoe kan hij dat nou weten?? De toekomstvoorspellingen klonken alleen niet zo rooskleurig, dus laten we hopen dat hij daar geen gelijk in krijgt!!
sAvonds hadden we een verschrikkelijke zoektocht naar een pinautomaat die het WEL deed. We hebben 1 uur in het donker rondgelopen door de stad en zo'n 5 pinautomaten geprobeerd, maar geen van allen deed het...oh nee he! Uiteindelijk werden we geholpen door een man die om de zoveel tijd in Duitsland werkt. Hij zorgde voor een tuktuk naar een bank, waarvan hij zeker wist dat die het WEL deed! Wat een reddende engel! Even later waren we dan ook de gelukkige eigenaren van een heleboel indiase roepies! De man was erg aardig, maar toen hij ons voor de 15e keer uitnodigde voor een drankje en spontaan begon te knuffelen, hebben we hem snel bedankt en zijn terug gegaan naar ons hotel.
De dag erna hebben we een klein busje genomen naar Pushkar. Het landschap begon te veranderen; de grond werd droger, meer heuvels, hier en daar rotsen, boomgaarden en 'nomaden-kampjes'. Het was een beetje een gelig/bruin landschap. Ook de mensen zagen er anders uit. De mannen hadden tulbanden op hun hoofd en echte nomaden-kleding. Pushkar is een dorpje om een klein meertje heen en het staat bekend om de kamelen-markt. Op het moment dat we er waren zou er een festival zijn, daar hebben we niet zo veel van gemerkt. Misschien moest het nog losbarsten? We hebben het stadje een beetje verkend en ons uitgeleefd in het 'winkelstraatje'. Er waren zoveel leuke dingetjes te koop....zucht!
Voor de dag erna regelden we een kamelentocht; 4 uur uur op een kameel door de woestijn! Wat een gaaf idee!
De volgende ochtend werden we echter wakker van het geluid van regen en onweer...nice! We hebben meteen advies gevraagd bij de eigenaar van het hotel. 'Don't worry.. over een half uurtje is het droog. Jullie kunnen dan gewoon gaan!'. Uit voorzorgsmaatregel hebben we de tocht 3 uur verlaat naar 12 uur en dat was een goede beslissing. Niet dat het toen gestopt was met regenen-helaas- maar in de 3 uur was het absoluut niet droog geworden. Ik had ons al zien zitten .. helemaal doorweekt op een kameel..door de woestijn met onweer.. nee bedankt!
Helaas zat er dus niet anders op dan de tocht te annuleren en iets anders te gaan doen. We hebben wat geslenterd door het stadje en ergens zitten internetten. Savonds zijn we met de taxi naar Ajmer gegaan en daar hebben we de nachttrein naar Delhi genomen, waar we heel vroeg in de ochtend aankwamen.
Het was nog helemaal donker, bijna geen auto's op de weg (heel bijzonder!;)) en heel stil. We hebben op de goede gok een wijk uitgekozen waar we naar toe wilden gaan en een taxi geregeld. Toen we een paar minuutjes later uit de taxi stapten kwam er een man naar ons toe die wel een goed hotel voor ons wist, maar zijn verkooppraatjes klopten niet helemaal... Zo heeft hij ons naar 3 hotels gestuurd waar het of heel erg vies was, of het veel duurder was dan hij ons had verteld...dan maar gewoon lekker zelf iets uitzoeken!;)
En ja hoor.. we vonden al snel een heel goed en goedkoop hotel! Eerst maar even een paar uurtjes geslapen, want de nachttrein was niet zo comfortabel geweest. Toen we smiddags wakker werden, herkenden we de straat bijna niet meer terug...wat een groot verschil!! Het was van een donkere, stille en verlaten straat een drukke winkelstraat geworden! Overal koeien, tuktuks, straatverkopers, henna-zetters, brommers, auto's (met hun getoeter)...maarja aan die drukte was ik inmiddels wel gewend! (na een paar weken nepal en india!:)
In Delhi wilden we het Crafts Museum bezoeken, maar tot onze verbazing wilden de tuktuk-chauffeurs ons niet meenemen! Waarom niet?
Vanuit het niets kwam er toen een man naar ons toe die ons ging helpen met het vinden van een tuktuk en aan de chauffeurs kon uitleggen waar we precies naar toe wilden gaan. Weer een reddende engel!! Omdat hij dezelfde richting op moest ging hij met ons mee in de tuktuk (ja het was hem dus gelukt eentje te regelen), en toen vertelde hij dat hij zijn dochter was verloren. Ze had een verkeersongeluk gekregen op 22 jarige leeftijd. Heel tragisch! Was wel gek om met hem te praten daarover, omdat wij (bijna) de leeftijd hebben als zijn dochter. Zo zie je maar.. blijf genieten van het leven, het kan zo afgelopen zijn!
Het Crafts Museum was interessant, maar niet heel erg bijzonder. Je kon allerlei kledij, gebruiksvoorwerpen en kunst zien, natuurlijk allemaal zelfgemaakt naar de oude tradities. Aan het eind van de middag zijn we naar Purana Qila geweest, een soort fort, maar daar zijn we snel weggevlucht omdat iedereen foto's probeerde te nemen! Paparazzi!
De dagen erna hebben we geshopt, het Delhi Fort bezocht (erg lange rij en helaas minder indrukwekkend dan Agra Fort), hebben we een pakketje met overbodige spullen naar huis gestuurd en voor de 2e keer henna laten zetten. Deze keer was de henna donkerder waardoor het er mooier uitzag en ook langer bleef zitten.
Op dinsdag 23 november, was het voor mij dan echt tijd om India te gaan inwisselen voor Thailand. Dus zat ik sochtends met Lidewij in een busje naar het vliegveld. Bij ons in het busje zaten nog 2 spanjaarden die ook naar het vliegveld moesten. Maar.. ze hadden het wel heel krap gepland! Het was kwart over 10 en ze moesten een vliegtuig halen die om 12.00 vertrok...en het was zeker 1 uur rijden! Oepsie! Zo was de spanning in de auto om te snijden en werden er heel wat sigaretjes opgerookt! Onze chauffeur, de arme stakker, kreeg om de zoveel tijd een gestresste opmerking van de spanjaarden naar zn hoofd geslingerd en probeerde ondertussen zo snel mogelijk te slalommen door het onwijs drukke verkeer. En dan geldt: 'haastige spoed is zelden goed'.. we kregen bijna een ongeluk toen een auto voor ons plotseing op de rem ging staan. Het scheelde maar een paar centimeter! Pffff......
Op het vliegveld aangekomen, gelukkig heelhuids, heb ik bij de ingang afscheid moeten nemen van Lidewij. Ze mocht helaas niet naar binnen omdat ze niet in het bezit was van een vliegticket (ze zou de volgende dag weer terug naar Nepal vliegen). Welraar om zo afscheid te nemen van iemand waarmee je een paar weken non-stop samen mee bent geweest!
Op het vliegveld heb ik een tijd moeten wachten op mijn vlucht (ja, IK was wel op tijd vertrokken!) en zo kwam ik langs een parfumerie en wow.. wat rook dat lekker!
Je moet je voorstellen dat ik al wekenlang amper parfum heb geroken en vooral in India ruik je bijna voortdurend een stinklucht.
Mijn geluk kon bijna niet op toen ik mijn lievelingsparfum had gevonden en een klein sprietsje op mn pols spoot...wat heerlijk!!
Helemaal in de wolken en ruikend aan mijn pols, was ik aan het wachten op mijn vlucht. Dat zoiets kleins je zo blij kan maken!
In het vliegtuig hebben we zo'n 1,5 uur vertraging gehad; we kregen geen toestemming om te vertrekken. Terwijl andere mensen, natuurlijk zakenmensen, onrustig werden en verhaal gingen halen bij de stewardessen, zat ik lekker relaxt te lezen in mijn Lonely Planet van Thailand. Take it easy!
Eenmaal in de lucht was er een geweldige zonsondergang te zien..donkerblauw met donkeroranje, rood en een gele gloed! Helaas zijn dat soort dingen amper vast te leggen met de camera.
Ik raakt aan de praat met een meisje uit Roemenie dat naast me zat. Ze vertelde dat ze naar Thailand ging om te werken en ze wist nog wel een leuke plek voor me om te slapen. Een leuk hostel met jonge mensen, waar je heel goedkoop kon slapen. Dat klonk wel veelbelovend en het leek me een heel goed aanbod, omdat ik gratis met haar mee mocht rijden met de taxi. Helaas bleek het achteraf niet zo'n geslaagd plan. Ik kwam in een soort goor studentenhuis terecht met mensen die stoned waren en met slaapzalen zonder airco of FAN....dat was echt dodelijk met de ondragelijke hitte! Het was rond 10 uur savonds nog gewoon 30 graden! En slapen met zo'n 10 andere mensen op een slaapzaal zonder een klein windvlaagje is niet te doen. Het zweet gutste van me af. Na een weinig verfrissende douche ben ik maar gaan slapen met zo min mogelijk aan..maar dat maakte geen verschil. Heb het nog nooit zo ontzettend warm gehad...pfff!!! Toen ik snachts ook nog een paar keer totaal bezweet wakker werd, stond mijn besluit vast: als ik deze nacht overleef, dan ga ik morgen meteen op zoek naar een plek waar wel een airco of FAN is! Zo geschiedde..ik werd (natuurlijk) gewoon wakker de volgende ochtend en heb meteen gezocht in mijn gidsje voor een nieuwe plek. Een jongen van het hostel heeft me geholpen om de bushalte en de juiste buslijn te vinden, maar bij het instappen van de bus (het ging allemaal nogal chaotisch) riep hij me na bij welke bushalte ik moest uitstappen. Tja.. en helaas zijn de namen van de bushaltes niet zo gemakkelijk te onthouden..

Gelukkig waren de mensen in de bus erg behulpzaam. Ze wilden me allemaal helpen, maar de beste hulp kreeg ik van een jonge thai.

Ik dacht eerst dat het een meisje was, maar toen ik de licht behaarde benen zag en hoorde dat de naam 'Ben' was, leek het me dat het toch echt een jongen was. Hij heeft me ontzettend goed geholpen. Hij is, volgens mij speciaal voor mij, bij dezelfde bushalte uitgestapt en heeft me door allerlei straatjes geleid naar mijn nieuwe slaapplek...weer een reddende engel!

Nadat ik een uurtje op een heerlijk bed had gelegen in een koele kamer, ben ik Bangkok gaan verkennen. Wat een hitte!
Alsof je een zwembad in stapt met zo'n warme en vochtige chloorlucht, maar dan zonder chloor...tropisch dus!

Heb een tempel bezocht een een TAT (reisorganisatie met info over allerlei activieiten en vervoersmogelijkheden).

De volgende dag heb ik contact opgenomen metmijn broertje Kajan die op dat moment met 2 vrienden in Thailand aan het reizen was.

We spraken af om naar Koh Phi phi te gaan en elkaar daar te ontmoeten. Die dag ben ik met een tuktuk door Bangkok gereden en heb ik een paar tempels bezocht en aan het eind van de middag heb ik een busreis naar het zuiden geboekt.

Zaterdag ben ik sochtends aangekomen op Koh Phi Phi en na een paar uurtjes slaap, was een lange nacht geweest, ben ik smiddags naar het strand gegaan..en wie kwam ik daar tegen? Kajan met zijn vrienden. Wel gek om elkaar na bijna 2 maanden te zien aan de andere kant van de wereld! Was voor mij ook wel een beetje een opluchting, want ik was erg eenzaam geweest in Bangkok. Na een paar weken samen te hebben gereisd met Lidewij was het toch weer even wennen in mijn eentje! Daar kwam dan ook nog de hitte en een totaal andere cultuur (veel meer westers) bij. Ik denk dat ik een soort van cultuur shock had..na India, Nepal en Tibet was Thailand in een keer zo westers!!

Asfaltwegen, hoge en dure gebouwen, luxe taxi's, schaarsgeklede mensen, westerse muziek en eten, geen opdringerige straatverkopers en starende mensen. Wat een verschil!

In ieder geval was het dus fijn om Kajan te zien. Met hem ben ik daar een week geweest; de eerste 2 dagen met zijn vrienden erbij en daarna met hem alleen omdat zijn vrienden naar Australie vertrokken.

We hebben samen een dagje gedoken. Voor mij was dat nog vrij spannend omdat het de 2e keer duiken was en de eerste keer was ik niet zo diep geweest als ik nu zou gaan. Na de instructies het water ingegaan, waar ik al vrij snel problemen kreeg met het 'ploppen' van mijn oren. Het wilde maar niet lukken..een voor een zag ik andere duikers kopje onder gaan, maar bij mij gebeurde maar niets..totdat ik merkte dat ik ipv neus dichtdoen en blazen, moest slikken om mijn oren te laten ploppen. Eenmaal onderwater zag ik de meest bijzondere en mooie dingen! Gestreepte, gevlekte, egaal gekleurde, langwerpige en ronde visjes. Allerlei koraal, een enorme zeeschildpad, finding nemo-visjes, een waterslang en....een haai!! (natuurlijk had ik de dag ervoor een echte bloederige haaien-film gezien. Al moet ik zeggen dat deze haai er heel ongevaarlijk uit zag, gelukkig!!)

Savonds lekker gefeest op het strand met een bucket.(bucket = emmertje met drank)De rest van de week zag er een beetje hetzelfde uit..overdag lekker relaxen op het strand of rondlopen in het plaatsje en savonds los gaan op de beach party. Zo hebben we ook een heel leuk groepje fransen ontmoet: 2 meiden en 3 jongens waarmee we 2 avonden samen zijn geweest en heel veel lol mee hebben gehad!

Na een week waren we wel toe aan iets nieuws en zijn we naar Koh Lipe gegaan. Dit is een klein, maar geweldig mooi eiland vlakbij de grens van Maleisie. Na het toeristische en het uitbundige van Koh Phi phi was het wel even wennen om op zo'n stil eiland te zitten, maar we hebben het erg naar ons zin gehad. We sliepen in een bamboo-hutje aan zee..geweldig natuurlijk!
Na Koh Lipe zijn we met een speedboat en taxi naar Krabi gegaan en van daar een longtail-boat genomen naar Railey.

De reis erheen ging niet zo geheel vlekkeloos. Kajan zat in de taxi spelletjes te spelen op mijn mobiel en bij het overstappen liet hij mijn mobiel in de auto liggen..stomstom! Uiteraard kwamen we erachter toen de auto al weer weggereden was. Het koste ons ontzettend veel gedoe om de mensen bij het busstation uit te leggen wat er gebeurd was, omdat ze geen engels spraken. Met handen en voeten is het toch gelukt en kon Kajan 1 uurtje later weer gewoon verder spelen met MIJN mobiel!!;)

Door deze vertraging kwamen we in het donker aan op Railey en moesten we het laatste stuk, van de boot naar het strand, door het water lopen met onze bepakking. Dat was nog best spannend omdat we op een soort asfalt-weggetje liepen en niet konden zien hoe breed het was.

We zijn 6 dagen op Railey geweest. De eerste 2 dagen hebben we wat geluierd en rondgelopen. Op de 3e dag hadden we met onze vriend Remko afgesproken. Hij is voor 2 weken in Thailand en het leek ons erg leuk om samen te reizen.

Met z'n 3tjes hebben we een kajak gehuurd ( voor nederlanders is dat een kano) en hebben we gekajakt op de zee.

De dag erna zouden we een hele dag met een longtail-boat het water opgaan; snorkelen, eilanden bekijken, rotsklimmen op rotsen boven het water.....maar dat ging op het laatste moment niet door. In plaat daarvan hebben we wat gezwommen en een enorm zandkasteel gemaakt! We kwamen de dag dus wel door!

Na Railey zijn we naar Phuket gegaan. Wat een gek stukje thailand is dat zeg! Overal uithangborden, lady-boys of 'gewone' schaarse geklede thaise meisjes, clubs, de beruchte pingpong-shows...alllemaal een beetje fout! Ook viel het me op hoeveel (oude) westerse mannen er rondliepen met een thaise vrouw. Daar had ik wel mijn bedenkingen bij!

We zijn 2 dagen in Phuket gebleven en dat was ook wel voldoende. Het toeristische en het westerse gedoe sprak ons niet zo aan.

Eergister zaten we, Kajan Remko en ik, op Koh Samui, weer een eiland. ( 'Koh' = eiland) Daar hebben we scootertje gehuurd en het eiland verkend en savonds uitgeweest. Nu zit ik met Kajan op Koh Phangan. Remko is gister naar Nederland vertrokken en Kajan en ik zijn nog tot de 23e samen. Daarna vliegt hij naar Australie en ga ik hier in mijn eentje verder!! Spannend allemaal!
Maar eerst moeten we vanavond maar overleven.. dan is er namelijk het beruchtste feest van Thailand: Full moon party!! Oehlalala......

Ik hou jullie op de hoogte!