Nou..daar ben ik weer! Dit keer vanaf een nieuwe locatie: Pokhara! Een geweldige stad in het westen van Nepal.
Alles is hier heel relaxt en heel vredig! Er rijden hier veel minder auto's (dus gelukkig minder getoeter!), de straten zijn wat schoner, het is heel erg groen (tegen het tropische aan) en er zijn minder straatverkopers. Aan Pokhara ligt een groot meer met een adembenemend mooi uitzicht op hele hoge besneeuwde bergtoppen! Waauww!
Maar ik zal eerste even vertellen hoe deze week is verlopen. Vorige week maandag zijn Lidewij en ik vertrokken naar Bhaktapur. Dit is, vanaf Kathamndu, een klein stukje met de bus, dus we hebben eerst even lekker uitgeslapen en zijn daarna met volle bepakking naar het busstation gelopen. En ja hoor.. het was weer ontzettend heet! Na flink wat gezweet konden we neerploffen op het voorste bankje in de, toen nog lege, bus. Al snel vertrokken we en gingen we op weg naar Bhaktapur. De bus stopte regelmatig en steeds kwamen er weer mensen in de bus. Je kan je dus wel voorstellen dat het op gegeven moment behoorlijk druk was. Waren wij even blij dat we een plekje hadden om te zitten!!
In Bhaktapur aangekomen moesten we eerst een toegangsticket voor de stad kopen. Daarna zijn we snel op zoek gegaan naar een hotel om de spullen te dumpen. We vonden een hotel op een prachtige locatie! Het was een klein kamertje met uitzicht op een plein met tempels! Super! Dezelfde dag een beetje het stadje verkend en naar vliegerende kindjes zitten kijken!Dat deed me heel erg denken aan 'The kite runner' ofwel ' De vliegeraar' vanKhaled Hosseini.De volgende dag zaten Lidewij en ik te ontbijten op een balkonnetje toen we Peter en Janna (zie eerste weblog-berichtje) zagen lopen. Heel toevallig! Na wat updates over de reis kwamen we erachter dat we allemaal diezelfde dag nog naar Nagarkot zouden gaan. Wie weet zouden we elkaar nog wel tegenkomen daar. Zonder verder iets af te spreken hebben we toen afscheid genomen en hebben Lidewij en ik nog even wat rondgelopen en zijn even later naar Durbar Square gegaan. En daar zagen we Peter en Janna weer! Dit keer waren de rollen omgedraaid: zij zaten boven op een balkonnetje wat te eten en wij stonden om ons heen te kijken op een pleintje!
Kort daarna zijn we teruggegaan naar onze kamer en hebben de uitgepakte spulletjes weer in de rugzakken gepropt. Met de volle bepakking zijn we toen op zoek gegaan naar een bus richting Nagarkot. We zijn letterlijk ' op de bus gestapt': in Nepal is het namelijk heel normaal om op een bus te zitten.Voor mij was het de eerste keer op een bus dus met lichte zenuwen klom ik het trapje op en probeerde ik me zo comfortabel en zo stevig mogelijk in te nestelen tussen de bagage! Maar na enige minuten begon ik het wel echt leuk te vinden en genoot ik van de frisse wind en de mooie uitzichten! Alles was zo mooi groen om me heen en door de ondergaande zon werd alles met een goud licht belicht.
Hoewel de afstand op de kaart helemaal niets is, hebben we er toch behoorlijk lang over gedaan en kwamen we in het donker aan.
Bij het busstation werden we vrijwel meteen aangesproken door een jongen die een goed hotel voor ons had. Aangezien dit hotel ook in de Lonely planet staat (zelfs met een' our pick') besloten we met hem mee te gaan onder de voorwaarde dat we een kamer voor 700 roepies konden krijgen. In het donker zwoegend met de zware rugzak liepen we een berg op. Natuurlijk was het hotel weer helemaal aan de andere kant van het dorpje.. aan het eind van de weg en op een heuvel! Het hotel, 'At the end of the Universe', deed zijn naam wel eer aan! Toen we ons uitgeput bij de receptie meldden, bleek (we hadden het kunnen verwachten) dat er alleen nog maar kamers/huisjes van 1500 roepies of hoger over waren. Flink pissig geworden, hebben we afgedingd naar 950 roepies voor een huisje. We hadden immers niet zo veel zin om het eind helemaal weer terug te lopen in het donker met de rugzakken.
Een goede, maar gemene truc om mensen naar je hotel te krijgen..en we waren niet de enige die erin waren getrapt. Bij het verkennen van ons huisje zagen we op de muur in de badkamer: 'don't lie about prices' Ach ja...
Even later gingen we wat eten en zagen we daar in een hoekje...Peter en Janna zitten!! Van alle hotels van Nagarkot, hadden ze precies hetzelfde hotel uitgekozen! Bizar!
Om het nog gekker te maken.. even later zag ik ook nog Chris staan! Ik ken haar van de Tibet reis en heb ook met haar op een kamer geslapen. Heel leuk en toevallig om haar weer te zien! Was voor ons allebei ook wel fijn, omdat we allebei het lijk hebben zien liggen op straat. Ik was namelijk die avond met haar op weg naar het hotel toen we het lichaam op straat zagen liggen. Zij is toen meteen naar hem toegegaan (ja .. het was dus toch geen vrouw, maar een man) en heeft nog geprobeerd contact te maken. Ook heeft ze gevoeld dat hij stopte met ademen. Dus toen ik daar stond, leefde hij nog!! Vanwege de schrik en het afschuwelijke beeld ben ik toen heel snel naar het hotel gegaan en is zij daar gebleven zonder dat we echt afscheid hadden kunnen hebben. Het was dus erg fijn om elkaar weer even te zien en dat we het erover konden hebben! Chris had het er erg moeilijk mee, maar dat is ook wel te verwachten als je de moeder en zusje van een 24-jarige dode jongen aan de telefoon hebt gehad!
De volgende ochtend zijn we om 04.45 (!!!!!!) opgestaan om naar een uitkijkpunt te gaan. Van links naar rechts waren er besneeuwde bergtoppen te zien, maar helaas werd het zicht al snel belemmerd door wolken die opstegen vanuit het dal. Helaas helaas!
Terug in het hotel weer even lekker het bed ingedoken om toch nog een beetje uit te slapen en een paar uurtjes later hebben we de bus naar Kathmandu gepakt!
Dat was dus echt de ergste busreis tot nu toe...smalle en steile zandweggetjes met enorme kuilen en een prop maar dan ook propvolle bus..en elke keer kwamen er maar weer mensen bij terwijl er bijna niemand uitging! Oh mijn god.. hoe ik het overleefd heb weet ik het nog steeds niet, want we hebben zo zeker 2 uur in die 'erbarmelijk omstandigheden' gezeten!
Je snapt dan ook wel dat de opluchting groot was toen we onze ledematen weer konden bewegen en frisse lucht (in Kathmandu??) konden inademen.
Deze keer was de terugkomst in Kathmandu weer behoorlijk vertrouwd: heel veel auto's, veel getoeter, stank van de uitlaatgassen en veel straatverkopers.
Nadat we een slaapplaats hadden geregeld hebben we onze vuile was bij elkaar geraapt en deze laten wassen. Diezelfde dag hadden we weer helemaal mooie en schoongewassen kleertjes..dat was wel even hard nodig!:)
De volgende dag, donderdag, hebben we 07.00 de bus gepakt richting Pokhara. Tijdens een stop, rond 10 uur, zag ik daar wederom.. Peter en Janna! Ze hadden toch besloten om 1 dagje ipv 2dagen in Nagarkot te blijven en waren nu op weg om te gaan raften! Wat is de wereld toch klein!
De reis ging verder en gelukkig ging alles vrij rap en kwamen we rond 3 uur aan in Pokhara! Wat een geweldige plek! Echt heel relaxt!
Vrijdag hebben we een bootje gehuurd en hebben we een halve dag gedobberd op het meer met lekker hapjes, drankjes, een zonnetje en een goed boek! Dat was natuurlijk verschrikkelijk, haha!:) Zaterdag hebben we wat rondgelopen in Pokhara en wat activiteiten geboekt en ik kwam weer een bekende tegen: Raymond.
Met hem en Vicky was ik in Kathmandu een dagje weg geweest naar Bodnath en Pashupatinath. Erg toevallig dat we elkaar in Pokhara weer zagen!
Zondag hebben we een dagje paardgereden. Ook deze keer ging de wekker vroeg af, we zouden namelijk al om 07.00 vertrekken. Aangekomen bij de agency was er van paarden en een gids nog niets te bekennen, maar na een korte tijd wachten hoorden we de belletjes en hoefgetrappel dichterbij komen.. en ja hoor! Daar waren ze!
Binnen een minuutje zaten we allebei op een paard (wat voor mij toch wel weer een tijdje geleden is!) en gingen we op weg. Onze gids was een 12 jarig jongetje was achter ons aanliep en regelmatig een zweepslap uitdeelde..arme beestjes! Het eerste stuk reden we over een asfaltweg, niet de leukste route natuurlijk, maar later gingen we de bergen in.
We zouden naar Sarangkot gaan, een plek waar je ontzettend mooi uitzicht hebt over de bergen. We hadden ons er al helemaal op verheugd, maar bij het zien van de lucht was de hoop diep in onze schoenen gezonken. Wonder boven wonder begonnen even later de wolken op te lossen en werden blauwe stukjes lucht en even later de bergtoppen zichtbaar! Mooi mooi! Na een korte stop op een uitkijkpunt gingen we weer naar beneden, op weg terug naar Lakeside, Pokhara. Stiekem was ik er wel blij mee, toen we rond een uurtje of 2 van de paardjes af konden stappen. Na de vele ' tsjoe tsjoe's van onze gids (in het nederlans zoiets als ' kom kom') en na een lichte zadelpijn, had ik het wel weer gehad!
De volgende dag, afgelopen maandag, zijn we wezen paraglyden. Eerst moesten we zo'n 20 minuutjes naar boven, naar Sarangkot, rijden met de jeep. Bij een steil grasveldje stopten we en werd alles gereed gemaakt. Voor ons waren er 2 mensen bezig om weg te komen. De parachute hadden ze de lucht in getrokken en ze probeerden hard weg te rennen, maar dat ging niet zo heel goed. Het gevolg was dat ze met z'n 2en (tandem-flight) volledig crashte op de grond. Na dit gerustellende voorbeeld waren wij aan de beurt...slik!
Mijn instructeur heette Ajay en was een hele chille gast uit India! De parachute werd klaargelegd en hij gaf me een paar korte instructies en toen was het zover!
Wachtend op een briesje stonden we klaar om te vertrekken. Een minuutje later hingen we in de lucht...het vertrek was echt een eitje geweest! Eerst even wachten totdat de parachute de lucht in was en daarna een paar snelle passen en hoppa.. we gingen al! Echt super gaaf om zo door de lucht te zweven! Al was het in het begin wel even wennen om het gepiep aan te horen van het apparaatje wat aangeeft wanneer je stijgt (het precieze weet ik er eerlijk gezegd niet van). In het begin klonk het als een een 'parkeerhulp-systeem' wat sommige mensen in de auto hebben. Nog 3m tot de paal, nog 2m, nog 1m.. piep piep piep!! Gelukkig was dit gepiep een goed teken, al bezorgde het me in het begin wel wat zenuwen!;)
Zwevend in de lucht heb ik ook nog wat stukjes van de bergtoppen gezien, helaas was het niet helemaal helder, en heb ik ook nog boven het meer gevlogen. Na een uurtje zat het erop en zijn we zonder problemen geland naast het meer. Het was echt een super ervaring, maar ik was toch wel blij om de vaste grond onder mijn voeten te voelen. In de laatste minuutjes was ik toch een heel klein beetje misselijk geworden. Het was dus precies goed geweest zo!:)
Gister zijn we wederom vroeg opgestaan en moesten we ons om 07.00 melden bij een agency want we gingen een dagje... Raften!!
Eerst moesten we 3 uur met de bus naar een dorpje halverwege Pokhara en Kathmandu. Toen we daar waren werd ons, we waren al met een groepje van 5 mensen, verteld dat we nog op 11 mensen moesten wachten en dat die mensen vertraging hadden. Dat betekende dat we zo'n 2 uur moesten wachten..fijn! Het was daarom een erg fijne verrassing toen er na 20 minuutjes een busje aankwam met daarin de overige mensen. Na een gezamelijke lunch gingen de reddingsvesten om, de helmen op en gewapend met de peddel gingen we op weg naar de rivier! We werden verdeeld in 2 groepen van 8 personen en kregen een eigen instructeur. Korte tijd later werd de boot van de kant afgeduwd en moesten we er allemaal in proberen te springen. Maar dat ging nog niet zo makkelijk en ik had al helemaal pech! Aangezien iedereen tegerlijkertijd in de boot probeerde te springen, moest ik wachten met het gevolg dat de boot al op de rivier lag toen ik er nog in moest springen..blub blub! Voordat we echt op weg waren, had ik dus al een stukje gezwommen. Heb ik weer!
Gelukkig hoefden de andere niet lang te wachten om ook een plons te nemen in de rivier. Er volgde namelijk een oefening waarbij iedereen, behalve de instructeur, in het water moest springen en vervolgens weer uit het water gered werd. Dat zorgde voor wat komische momenten, want niet iedereen komt zo elegant mogelijk de boot weer in (...zucht zucht, gelukkig heb ik nog wat zelfspot). Even later deden we weer een oefening: ' Ga allemaal op de rand van de boot staan en leun met je peddel in het midden van de boot.' Erg stabiel was het niet, maar het ging! Totdat er een 'safety kayak' (iemand die naast de boot in een kayak zit om eventueel mensen te redden) expres tegen de boot aanknalde..en ja hoor.. daar ging ik weer! Plons!
Terug in de boot begon de rivier steeds wilder te worden en kwamen we regelmatig stroomversnellingen en woeste golven tegen! Wat uiteraard zorgde voor wat spannende, maar ook grappig momenten! Het was echt ontzettend leuk om te doen! En we hadden een hele leuke groep en instructeur!
Aan het eind van de middag zat het er weer op en zijn we weer met de bus naar Pokhara gegaan. Wat een top dag!
Vandaag hebben we eerst maar even lekker uitgeslapen en hebben vanmiddag wederom het water opgezocht! Met eenzelfde soort bootje als de vorig keer hebben we weer eventjes gedobberd op het meer met een boekje...wat is het leven toch heerlijk!!
Heel veel liefs!
