Oh oh.. ik heb jullie wel beetje verwaarloosd! Mijn laatste weblogberichtje is alweer 2 weken oud. Hoog tijd voor een nieuwe update van mijn avonturen!:)
Ik begin weer bij het begin:
2 weken geleden zaten we nog in Pokhara. We hebben een bezoekje gebracht aan een klein eilandje wat op het Fewa-meer ligt. Op het eiland zou een belangrijke tempel zijn, dit klinkt natuurlijk veelbelovend! Maar bij aankomst waren de vele duiven interressanter dan de tempel (5m bij 5m.. een kleintje dus!). Na een kleine 5 minuutjes hadden we het wel weer gezien en aangezien er om de haverklap vogelpoepjes uit de lucht vielen, zijn we maar snel weer terug gegaan met het bootje.
Ook zijn we naar Devi's Falls geweest. Een waterval in een diepe kloof in de rotsen. Wederom bleek ook dit bezoekje wat tegen te vallen, maar we hebben ons toch heel goed vermaakt! (met dank aan de vele sierradenkraampjes!:))
1 armbandje ('long life'), een paar oorbellen ('good luck') en een kettinkje (ook al 'good luck' ..ja ja!) later gingen we uit zelfbescherming maar snel terug naar het hotel. Wie weet wat we anders nog meer hadden gekocht!;)
De volgende dag, vrijdag, zijn we vroeg opgestaan om naar de World peace Stupa te lopen. Deze stupa ligt op een 'bergje' en is vanuit Pokhara te zien. Om bij het wandelpad te komen, moet je eerst met een bootje het meer over, waarna de wandeling onderaan de berg kan beginnen. Gelukkig waren er trappetjes gemaakt wat het lopen erg makkelijk maakte, maar vanwege de hoge temperaturen was het toch flink zweten! De inspanning werd ruimschoots beloond toen we de stupa bereikten! Er was namelijk een geweldig uitzicht over het Annapurna-gebergte. Met de blauwe lucht en de wit-met- goude-stupa op de voorgrond was het echt een plaatje!
Na deze actieve ochtend/middag zijn we weer terug gegaan naar het hotel om onze vieze was bij elkaar te rapen en te dumpen bij een laundry service en hebben we de rest van de spullen alvast in de rugzakken gepropt. Na een week in Pokhara waren we namelijk wel weer op zoek naar iets nieuws! Daarom zijn we de volgende ochtend met de bus naar Sauraha gegaan. Dit is een klein dorpje bij Chitwan National Park. We hadden echt een geweldige busreis met hits van de jaren 90 en de bijbehorende video-clips! (Kennen jullie Aqua nog?) Oe..wat is dat leuk maar ook echt fout om te zien!

Het verschil met steden als Pokhara en Kathmandu was meteen te merken bij het busstation in Sauraha waar we aankwamen. Dit was namelijk een klein grasveldje met een paar taxi's (jeeps) en verder was er helemaal niets! Er waren alleen kleine hutjes en kale grasvelden te zien. In dit gedeelte van Nepal zijn er geen bergen meer, het is dus net zo vlak als in Nederland!! Dat is wel even wennen na al die bergen van afgelopen weken! Nadat we een hotel hadden gevonden gingen we het dorpje verkennen. Alleen al op de straten keken we onze ogen uit! Er reden wat auto's, motors en (in verhouding) heel veel fietsers en huifkarretjes. Dat waren echter niet de enige vervoersmiddelen. Zo was het heel normaal om drommedarissen en olifanten langs te zien lopen! Vet grappig!
De zelfde dag zijn we ook naar een een wildlife-museum gegaan.
Dat was nog erg interressant! Zo konden we de voetafdrukken, drollen, botten, embryo's en zelfs geslachtsorganen (?!!) van allerlei dieren zien! Aan het eind van de middag hebben we een olifanten-safari en een kano-tocht geboekt voor de volgende dag.
Aangezien we daarvoor erg vroeg op moesten en gezien de vermoeidheid van de dag zijn we lekker vroeg gaan slapen.
De volgende dag ging de wekker om 05.45...heerlijk! Na een vluchtig ontbijtje werden we opgehaald door onze gids, Suresh, en gingen we op weg naar de kano. (wij Nederlanders hebben de woorden kano en kayak door elkaar gehaald.. want een kano is eigenlijk een grote boot en een kayak een 1-persoonsboot..heel verwarrend!). De boten waren uitgeholde boomstammen, wat het safari-gevoel natuurlijk versterkte! Met 8 personen in een boot lagen we behoorlijk diep in het water. Daar kwam bij dat de boot niet echt stabiel was; we gingen van links naar rechts, waarbij het water slechts millimeters onder de rand van de boot bleef. Dat was dus behoorlijk spannend!
Tijdens de 1 uur durende tocht hebben we veel vogels gezien, de achterkant van een neushoorn en een krokodil! Ontzettend gaaf natuurlijk, al werd het iets minder toen we op zo'n 5 meter afstand van de krokodil aan land moesten voor onze wandeling terug. Slik!
Tijdens de wandeling bekroop me op gegeven moment wel een lichte angst. We liepen achter onze gids aan, maar die was enkel gewapend met een stok en door het hoge gras om ons heen konden we nauwelijks gevaar zien aankomen...Achteraf gezien was dat nog helemaal niets vergeleken met de angst voor bloedzuigers. Op de een of andere manier kozen alle bloedzuigers ervoor om op mijn schoenen, broek en huid te kruipen ipv die van Lidewij of de gids. Ik werd er helemaal gek van! (voelt alsof je in een horror-film zit met allemaal zwarte kronkelende wormpjes op je huid.. aaaah!!)
Ik was daarom ontzettend opgelucht toen we na 2 uur bij de bewoonde wereld aankwamen! Helaas geen neushoorns gezien en geen wilde olifanten, maar wel aapjes, herten, een krokodil en natuurlijk heel veel mooie bloedzuigers!!
Die middag hebben we een olifanten-safari gedaan. Zittend in een mandje op onze olifant hebben we geprobeerd om diertjes te ontdekken, maar het enige wat we gezien hebben waren andere olifanten met een mandjes vol toeristen...helaas pindakaas!
Savonds zijn we naar een traditionele Tharu show gegaan en wauw.. wat was dat leuk! 15 jonge jongens gekleed in witte kleren waren aan het dansen waarbij ze ook nog op een onwijs hoog ritme met stokken tegen elkaar aan sloegen! Een paar oudere mannen waren aan het zingen en trommelen. Geweldige muziek en choreografie!
De volgende dag, inmiddels alweer maandag, hebben we eerst lekker uitgeslapen en daarna gingen we op jeep safari. Ook deze keer was onze 'safari-god', Suresh, er weer bij. Hij liet er geen gras over groeien want hij vroeg in de eerste minuten al waar we de vorige avond waren geweest en hij vertelde erbij dat hij mij zo graag had willen zien/spreken..o-k-e dan! Maar het werd nog leuker: even later, toen we bij de ' 20.000 lakes' (een mooie moeras-achtige vlakte) waren, had hij het erover dat in de natuur de mannetjes altijd mooi zijn, maar dat dat bij mensen andersom is. (oh god..! Dat heeft hij zeker geoefend!) We konden dan ook niet veel meer dan een beetje schaapachtig naar hem lachen!
Ook deze keer safari-trip helaas weinig beestje gezien..wat wel een beetje teleurstellend was!
We hebben daarom nog een olifanten-safari geboekt en we kregen daarbij een tip van de eigenaar van het hotel. Hij wist een andere route, waar veel minder toeristen komen. Natuurlijk zat daar wel een hogere prijs aan verbonden, maar het klonk veelbelovend!
Die dinsdag zaten we smiddags weer op een olifant en deze keer hadden we een plekje aan de achterkant van het mandje waardoor we met onze blote voeten de dikke olifantenhuid konden voelen! Wat een gek gevoel is dat!
Al vrij snel zagen we groepjes herten, een zwijn, pauwen en ja hoor... 4 neushoorns! Joehoe!! Wat was ik blij dat ik dit nog geboekt had! Deze tocht was zoveel keer leuker en avontuurlijker dan de vorige olifanten-tocht! We gingen dwars door bosjes heen en er was, behalve de jungle-geluidjes, niets te horen. Echt een aanrader!
Woensdag zijn we op weg gegaan naar Lumbini. Hiervoor moesten we eerst zo'n 4,5 uur naar Bhairawa en vervolgens nog 45 min. met een taxi. Lumbini ligt vlak bij de grens van India en is 'de geboorteplaats van Buddha'. Zo groots als het klinkt, zo klein is het plaatsje. 2 straten en dat is het! Ik merkte meteen dat het anders was dan andere plekken in Nepal waar ik geweest ben. De mensen waren wat afstandelijker en er werd meer naar me gestaard! De volgende dag hebben we tempels bezocht, wat nog een hele opgave was met het bloedhete weer! Halverwege de middag besloten we dan ook dat het wel genoeg was geweest en hebben we lekker wat zitten lezen. sAvonds was er een dorpsfeest aan de gang waarbij er dansers kwamen optreden. Ik kom mijn oren en ogen niet geloven toen er op gegeven moment een jongen op ' Papi Chulo' aan het dansen was...De muziek werd vrij snel afgekapt toen de zangers in het refrein begon te kreunen.. (tja..het is niet zo'n kuis nummer!) Was ook wel een totaal misplaatste muziekkeuze voor zo'n klein dorpje!
Vrijdag zijn we heel vroeg opgestaan en hebben we de bus genomen naar Varanasi, India!! Daarvoor gingen we eerst met een taxi naar Sonauli, een dorpje wat op de grens van Nepal en India ligt. De 45 minuten durende reis daarheen was erg bijzonder, want er hing dichte mist. We konden dus amper wat zien door de voorruit! Dat was af en toe behoorlijk spannend, want je zag andere auto´s, fietsers en voetgangers dus echt pas op het laatste moment!! Maar de mist zorgde ook voor een geweldig mooi plaatje! De zon kwam nameljk op en was als een rode vuurbal door de mist heen te zien! Je moet je voorstellen dat alles om je heen wit was en dat er een oranje/rode bal te zien was.. heel bijzonder!

In Sonauli aangekomen, moesten we lopend de grens over. Bij het overgaan van de grens werd het meteen viezer, begon het te stinken en werd ik al behoorlijk aangestaard..Wat een verschil! (en ik ben inmiddels echt wel wat gewend!)

We hadden ontzettend veel geluk met de bus: er was een toeristenbus voor ong. 35 mensen terwijl we maar met zo'n 13 mensen waren! Wat een luxe! 9 uur later kwamen we in het donker aan in Varanasi en moesten we nog op zoek naar een taxi en een hotel! Ojee...
Gelukkig konden we samen met een Duitser een tuktuk delen en werden we geholpen bij het vinden van de weg! Zo liepen we met onze bepakking door smalle steegjes met hopen koeienpoep (en uiteraard ook de koeien zelf), straathonden, bedelaars, tuffende locals, toeterende fietsers en motors.. Niet veel later, na het inchecken bij het hotel, zaten we op het dakterras te wachten op het avondeten en ontdekten we dat er een festival aan de gang was: Diwali, feest van het licht! Dit wordt gevierd met heel veel vuurwerk en knallers. Erg leuk, al waren de knallen niet altijd even aangenaam om te horen (minder strenge regels voor vuurwerk denk ik)..
Zondag zijn we in een bootje gestapt en zijn we de Ganges-river opgegaan. Ter informatie: in veilig 'zwem-water' zitten minder dan 500 bacterien per 100 mL en in dit water is dat 1,5 miljoen per 100mL!!! Oh jeetje..! Ben erg blij dat we niet zijn omgeslagen! Al helemaal niet omdat er af en toe ook dode koeien langsdreven..jakkes!
Varanasi staat bekend om de ghats: crematie-plekken bij het water. De lichamen worden eerst in het water gedompeld en dan op een houtstapel gelegd en verbrand. De resten worden dan de rivier ingegooid..om het rivierverhaal nog eens lekkerder te maken!!
Af en toe worden er ook hele lichamen de rivier ingegooid. Ze worden verzwaard met stenen, maar het is mogelijk dat er zo'n lichaam komt bovendrijven. Je kan je dus wel voorstellen dat ik enigzins gespannen in de boot zat en bij elk drijvend 'iets' bang was dat het een lichaam of iets anders onaangenaams was.(gelukkig bleef het 'slechts' bij 3 dode koeien)
Wel heb ik een paar lichamen zien liggen die aan het wachten waren om verbrand te worden. Hoewel ze netjes bedekt waren, was het toch wel een beetje vreemd om te zien!
De volgende dag hebben we de trein genomen naar Lucknow, waar we 6 uur later aankwamen. Lucknow is denk ik zoiets als Almelo in Nederland. Niet echt een hele grote stad en eigenlijk totaal onaantrekkelijk voor toeristen! Bij het verlaten van het station wilde natuurlijk iedereen ons in hun tuktuk hebben, werden we aangestaard alsof we de grootste kneuzen zijn op de wereld, waren we behoorlijk aan het zweten in de haast ondragelijke hitte, konden we de weg niet vinden en liepen we aan de verkeerde kant van de weg! Oh god!
Om het nog compleet te maken: pas bij het 4e hotel, wat we bezochten, was er een kamer vrij!
Na wat minuten uitrusten in het hotel zijn we snel in actie gekomen, want we moesten geld pinnen en een treinticket voor de volgende dag naar Agra boeken. En ja hoor.. hiervoor konden we weer terug naar het station! (gelukkig deze keer zonder bepakking!)
Op het station werden we, toen we in de rij stonden voor een loket, aangesproken door de tourist police. Ik kreeg me toch een hartverzakking! Ik zag het al helemaal voor me: iemand had drugs in mijn tas gestopt en een tip gegeven aan de politie waarna ik nu dan zou worden opgepakt. Na een paar beangstigende secondes bleek dat hij ons alleen maar wilde helpen! Zo zie je maar, altijd positief blijven denken! Een uur later liepen we, met het gepinde geld en treintickets op zak, terug naar het hotel en hebben we heerlijk gegeten in een restaurantje voor locals. (later zou blijken dat Lidewij hier behoorlijk ziek van was geworden en dat terwijl het echt SUPER lekker was!)
Dinsdagmiddag stonden we weer te wachten op de trein, deze keer dus naar Agra. Tijdens het wachten kregen we gezelschap van bedelaars, insecten en ratten (op slechts 30 cm afstand!). Stel je dat eens voor op Utrecht CS!
De trein was deze keer minder luxe, maar gelukkig hadden we wel plekjes om te zitten. ( 6uur staan was ondragelijk geweest!)
Gedurende de treinreis was er een heel schattig meisje, Bihoe ofzoiets?, wat kiekeboe met me aan het spelen was, mijn hand wilde vasthouden en naast me wilde zitten! Na de 6 uur waren we dan ook grote vriendjes geworden en kreeg ik bij het afscheid een kusje! (Smelt smelt..)
Het was 11 uur savonds toen we de trein uitstapten en op zoek gingen naar een taxi EN een hotel! Het was een hele opluchting toen we een kwartiertje later bij een hotel aankwamen en te horen kregen dat er nog een kamer vrij was. Niet veel later lagen we dan ook, uitgeput maar tevreden, lekker te slapen!
Woensdag, gistermiddag zijn we naar de Taj Mahal geweest. Dit is zo ongeveer de bekendst hotspot van India! Bij het zien van de enorme rij zakte de moed in de schoenen. We konden dan niet ect iets anders dan achteraan aansluiten... Tot onze verbazing ging het uiteindelijk behoorlijk snel en stonden we 20 minuten later aan de andere kant van de poort.
Het was erg mooi om de Taj Mahal te zien, maar het was zo ontzettend druk! En het gekke was dat er heel veel locals waren (misschien heeft dit nog te maken met het festival?). Door de drukte was het onmogelijk om de Taj Mahal binnen te bekijken, helaas, maar de buitenkant was ook zeker erg mooi om te zien!;)
Vandaag zijn we gewisseld van hotel, de eerste was toch flink prijzig! Nu zitten we in een hoteltje met een rooftop restaurant met uitzicht op de Taj Mahal! Helemaal super!
Morgen gaan we nog wat dingetjes bezoeken in Agra en zaterdag vertrekken we naar Jaipur. Waarschijnlijk blijven we tot de 23e in India, daarna vliegt Lidewij weer terug naar Nepal en ga ik naar Thailand! Spannend spannend allemaal!
Tot nu toe is India wel oke, maar het is toch wel heel anders dan Nepal! Veel meer straathonden, koeien, bedelaars, afval en stank! Al moet ik zeggen dat het niet zo schokkend is als iedereen zegt!
Oja...en echt iedereen hier wil een foto van me maken! Waarom?? Ik vraag dat ook elke keer, maar ik krijg vaak niet meer dan een beetje gemompel en een lachje..nouja, als je geen goede reden hebt, dan geen foto!;) Zo simpel is dat!

Nou lieve mensen in Nederland...jullie horen weer snel van me!

Heel veel liefs!
Doenja