Visum-drama, toeterende plasticflessen, swingen op 'Barbie girl', pannenkoeken-ontbijt, onverwachts krottenwijk-bezoekje en totaal verdwaald..

Jaaaa! Ik ben gistermiddag aankomen rond half 4 op Kathmandu airport. De vlucht is goed verlopen. Al moet ik zeggen dat het wachten op London Heathrow wel erg zwaar was ( ruim 6 uur wachten!!). Op het vliegveld in Kathmandu moest ik een visum aanvragen. Geen probleem zou je denken.. wel dus! Ik had geen cash money bij me. Ik was er van uit gegaan dat ik kon pinnen of betalen met de pas. Bij hoge uitzondering mocht ik toen het vliegveld verlaten, zonder controles enzo, om buiten te gaan pinnen. De hitte en de drukte overvielen me wel een beetje, naast de stress die ik had gekregen. Gelukkig wilde iedereen me heel graag helpen en vond ik snel een pinautomaat.... maar die deed het niet! Ik werd toen naar een andere gebracht.. en die deed het ook niet! Tja, wat moet je dan doen? Zonder geld, geen visum. De man die me hielp, wilde me met zijn auto naar een andere pinautomaat brengen, maar bij mij gingen toen de alarmbellen rinkelen. Ben toen snel naar de ruimte gegaan waar er iemand voor me zou wachten (om me van het vliegveld naar het hotel te brengen). Ik had hem (wat een schatje!;))snel gevonden en hij kon wat geld voorschieten. Toen ik weer terug wilde gaan naar de balie om mijn visum aan te vragen, mocht ik eigenlijk niet meer terug het gebouw in, vanwege controles enzo. Na het horen van mijn verhaal en grote puppy-ogen opzetten mocht ik naar binnen. Inmiddels was het super druk geworden bij de balie! Misschien waren er wel 4 vliegtuigen geland! Achteraan aansluiten dus.. Bleek later, toen ik bijna aan de beurt was dat ik niet met nepalese roepies kon betalen maar alleen met euro's en dollars. Niet te geloven! Dus stond ik even later, met lichte wanhoop (het duurde allemaal verschrikkelijk lang) in de rij om geld te wisselen. Wonder boven wonder zag ik toen Peter (een kennis) staan en hij kon gelukkig wat geld voorschieten en ik mocht ook bij hem en Janna (zijn vriendin) in de rij staan. Dat scheelde natuurlijk behoorlijk wat tijd! Toen ik eindelijk mijn visum in handen had, ben ik snel naar de controle gegaan en heb ik ook nog mijn rugzak gevonden ( was inmiddels 1,5-2 uur later en alleen mijn rugzak lag er nog!) Buiten het vliegveld stond de jongen, arme stakker, nog steeds te wachten op mij. Met hem en nog een ander meisje (een vriendin van hem) zijn we snel in de auto gestapt. Het was super gezellig! We hebben heel erg met elkaar gelachen! In het hotel aangekomen ben ik eerst maar even gaan douchen. Na een vlucht van bijna 24 uur en het gedoe op het vliegveld (met daarbij de enorme hitte!) kan je je wel voorstellen hoe ik rook..stinkiestinkie! Mijn badkamer is 0,75m bij 1,2m! En bij het omhoog doen van de bril dacht ik even dat de vorige bewoner van mijn kamer de wc niet had doorgespoeld. Toen ik onder de douche (jaja, in dezelfde ruimte..lekker krap dus) stond kwam er ook bruin water uit. Dus over ik nu echt schoon ben!?:P Na de douche snel gegeten op het balkonnetje in mijn hotel. Het eten was goed en ik vermaakte me prima. Er is zoveel te zien hier! Alles beweegt, toetert en maakt geluid! Wat ik ook super leuk vond om te zien, zijn de fietstaxi's. De meeste zijn ontzettend creatief geweest en hebben van plastic flessen toeters gemaakt (waar ze ook ontzettend veel gebruik van maken!) Na mijn dinner ben ik nog even een rondje gaan lopen en daarna snel naar bed. Na een paar uur werd ik wakker van muziek. En niet zomaar muziek.. allerlei hits kwamen langs. Dus zo kwam het dat ik in mijn bedje lag te swingen op nummers van Justin Bieber, Lady gaga en het nummer ' Barbie girl'. Ontzettend grappig! Gelukkig ging de muziek op gegeven moment wel uit zodat ik weer kon gaan slapen! Vandaag, zondag, heb ik een pannenkoek-ontbijt gehad (niet te vergelijken met het Theehuis waar ik werk!) en ben daarna op zoek gegaan naar de agency waar ik de Tibet-tour bij heb geboekt. Ik moest me melden zodat zij mijn Tibet visum kunnen regelen. Op de heenweg daarheen kon ik de weg niet vinden, ondanks mijn goede voorbereidingen. Ik kwam in een hele andere wijk terecht. Ik werd al snel geholpen door 2 jongens en zo kwam ik gelukkig snel op het juiste adres aan! Toen dat achter de rug was en ik het gebouw uit liep, stond er 1 van de 2 jongens op me te wachten. Hij,Amil of Anil, heeft me toen een beetje rondgeleid en het was erg fijn om achter iemand aan te lopen die de weg kent ipv bij elke hoek de Lonely planet openslaan. Ik heb verschillende tempels of beter gezegd stupa's bezocht vandaag, ben gezegend (kreeg een rode stip op mijn voorhoofd), heb in busjes voor locals gezeten en....ik ben in een krottenwijk geweest!! (Achteraf was dit misschien niet zo'n hele handige move, al is er niets ernstigs gebeurd gelukkig.) Hij wilde de plek laten zien waar hij woont met zijn moeder en zusjes. Was toch wel een hele aparte ervaring! Liep ik daar opeens langs allemaal plastic huisjes. De mensen die daar wonen waren ontzettend aardig en de kleine kindjes zo schattig. Ik heb een kopje Nepalese thee gedronken in zijn ' huis' en er kwam ook al snel een kindje op mijn schoot zitten. Na het kopje thee kwam het er toch al snel op neer dat ze heel zielig waren en of ik hun wilde helpen..ongemakkelijk! Ik heb het een beetje afgewezen en gaf aan dat ik snel terug wilde naar het hotel. Het was toen 4 uur in de middag. Hij bracht me weer terug naar de weg en al snel kwam er weer een busje aan waar we in konden stappen (super kleine en lage busjes..ik heb me al een paar keer gestoten..en echt groot ben ik niet!) Even later zijn we uitgestapt en hebben we, let op!, zo'n 4 uur gezocht naar het Hotel. Na voor de 5e keer op hetzelfde kruispunt te zijn gekomen zakte bij mij de moed in mijn schoenen! Het werd ook snel donker, wat het wanhopige gevoel alleen maar versterkte! Gelukkig had ik Amil, want je moet niet in je eentje in het donker door steegjes gaan lopen terwijl je totaal verdwaald bent! Maar het was echt niet leuk, want sinds het bezoekje aan zijn huis hing er niet meer zo'n relaxte sfeer tussen ons. En hij zou ook de bus naar zijn huis missen door mij.. zie daar ook maar een oplossing voor te bedenken! Ik zit nu gelukkig in het Hotel, maar naar mijn gevoel heb ik alle wijken van Kathmandu nu wel gezien!;) Het was trouwens niet eens zo makkelijk om Amil van me af te slaan. Ik gaf hem wat geld, als bedankje en voor zijn taxi terug naar zijn huis, maar hij wilde nog een kusje.. Nee bedankt, haha! Hij klinkt misschien nu een beetje maf, maar ik ben hem ook heel dankbaar voor vandaag! Hij heeft me allerlei mooie plekken laten zien en ik heb een hele fijne dag gehad. Alleen jammer van dat urenlange verdwalen! En om aan te geven hoe erg we verdwaald waren: Hij, als local, wist de weg ook niet meer!

Geniet in Nederland nog even van je weekend!

Veel liefs